از بچگی نقاشی می کردم اما دست تقدیر من و جایی گذاشت که نقطه مقابل علایقم بود الان شاغلم با یک دنیا....
اگه وبلاگم و دنبال کنید خودتون میتونید قضاوت کنید که ... یعنی چی؟

---

یه مدتی وبلاگم یار و همتای من بود. همدم مجازی ام. لحظه هایی که باهاش درد و دل می کردم و فراموش نمی کردم گاه با هر خط نوشتن اشک روی گونه هایم می نشست. امروز نمیدونم سالگرد سومین یا چهارمین سالی است که این وبلاگ کنارم بوده و هست. همیشه فکر می کردم شاید تا چهار سال آینده شاهد تحولی مثبت و شاد توی زندگی

روزهای بی قراری و تنهایی و غصه ی هر کسی بالاخره یک روزی به پایان میرسه اما خدایا نمیدونم کی اون روز واسه ی میرسه ؟ یعنی منم میتونم مثل مردم های دیگه بخندم؟ زندگی و زندگی کنم؟ عشق بورزم؟ و ... سال هاست که مثل یک اسیر در قفس خونه زندانی شدم و تحت شکنجه خواهر و مادرم هستم !!!!!!!!!!!!! وقتی محل زندگی آ